Bezienswaardigheden

Please Don’t Tell

Stel dat je met je vriendinnetje op vakantie gaat naar New York en je wilt haar verrassen met iets bijzonders, dan moet je eigenlijk naar “Please Don’t Tell”. PDT was in eind 2011 echt nog iets wat je niet mocht doorvertellen. Het zou een groot geheim blijven, wat op zich natuurlijk een prima marketingstrategie was. Maar als je op een gegeven moment wordt genoemd in Diggnation met Kevin Rose, is de kans groot dat je iets te populair wordt. Dat neemt niet weg dat het een fantastische avond uit is, dus ik zou hem nog steeds op het lijstje zetten.

Wat is eigenlijk PDT?

Als je naar PDT gaat, is het eigenlijk gewoon een avondje cocktails drinken. Maar de manier waarop je er komt heeft iets van een scene uit een film. Please Don’t Tell is begonnen als een Hotdog hut, met daar aan vast een geheime cocktail bar. Het contrast is expres heel groot. Ondanks dat het hotdog deel prima is, is het niet te vergelijken met de klasse van de cocktail bar. Daarom is het ook grappig om er te zitten. Je ziet mensen opgedoft en klaar voor een avondje stappen de hotdog winkel instappen. Misschien checken ze nog een keertje het adres, is het wel echt hier? Ja toch wel, maar PDT heet niet voor niets Please Don’t Tell. De ingang is verstopt / verscholen.

Zo werkt Please Don’t Tell

Het werkt het beste als de gene waar je mee samen bent (of misschien de groep) niet weet wat je gaat doen. Wat je kunt vertellen is dat je even een hotdog wilt halen bij een van de beste hotdog tenten van New York: Crif Dogs. En dat is ook nog gewoon waar trouwens. Je neemt dus een metro of taxi naar [adres]. Als je daar aankomt, ziet de buitenkant van Crif Dogs er ook echt uit als een hotdog toko, dus op dat moment is er eigenlijk nog niets raars. Binnen kun je prima zitten en eten, maar dat is niet de reden dat je daar bent. Links in de hoek staat een telefoon, of eigenlijk meer een telefooncel / hokje. Dat doet je al een beetje denken aan een film. Het is leuk om je reisgenoot de telefooncel in te sturen. De telefooncel is zoals je hem zou verwachten, inclusief telefoon (ja, ik vind het ook wat raar om het zo op te schrijven). Als je de telefoon opneemt, krijg je de hostess van Please Don’t Tell aan de lijn. Is er ruimte, dan gaat de achterwand van de telefooncel open en sta je opeens in de bar.

Please Don't Tell van binnen

Reserveren belangrijk

Aan het begin was PDT echt iets waar je via via achter kwam. Het stond niet op internet, het had geen website en je moest geluk hebben als je in de telefooncel stond dat de achterwand ook daadwerkelijk open ging. Soms was het vol, soms was er nog genoeg plek. Kwam je binnen, dan zat je echt tussen New Yorkers die een fijne avond hadden. Nu is PDT meerdere keren op televisie geweest, heeft een vermelding op Yelp en is bijna een toeristische trekpleister geworden. Dat betekend dat je zonder reservering eigenlijk ook niet meer naar binnen kunt. Soms staat de rij voor de bar tot ver op straat. Daarom is reserveren belangrijk. Er is ondertussen een website met een telefoonnummer. Reserveren dus!

De officiële website vind je hier: HTTP://PDTNYC.COM

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Related stories